dönüs yok.. peki ya umut ??
hala her sabah yataktan binbir zorlukla kalkıyorum..
hala umut yok.bi ara cok kısa bir süre sadece biraz uzak , umursamaz oluyorum. aslında yok birseyleri cözdügüm.kapattıgım yok.sadece daha az düsünür oluyorum..
o kadar az ki bu zamanlar !
ruhumda birseyler oluyor,adını koyamadıgım..canım yanıyorr..yasama olan bagım gitgide azalıyor..oyle bir noktadayım ki...
ya devam yada tamam..........
su an tam ortasındayım bu ince cizginin ..kararsızım..kücük-nafile cırpınıslar var sadece devam edebilmek adına..
ama sonucta görüyorum ki bosuna olacak bunlar da..bi sona dogru yaklastıgımı hissediyorum.
ne cok isterdim - hayat herseye ragmen cok güzell yasamaya deger - falan laflarını etmeyi.umut hep var diyebilmeyi..bu olmadı sıra digerlerinde diyebilmeeyi.bunlar da gececek tum acılar gibi diyebilmeyi.
iste en kötüsünü yasıyorumm,umutlarımı kaybettim..daha kötüsü ne olabilir ki ( ? )